Telecommagazine Blog http://www.telecommagazine.nl Telecommagazine Blogs RSS (c) Array Publications <![CDATA[Dream on]]>
Binnen diezelfde populatie heb je best wel veel simpele zielen die denken dat, als er een storing is bij de ING, je bij andere banken ongestraft gratis geld kunt pinnen tot wel 250 euro. En bij de De Nederlandsche Bank werkt nog een naïeve woordvoerder die schrikt van de snelheid waarmee geruchten zich tegenwoordig verspreiden via de sociale media. Toen de run op de DSB Bank plaatsvond, zat hij waarschijnlijk op een andere planeet.

Ook zijn er nog telecommanagers die serieus geloven dat door louter een TEM-pakketje te downloaden via de cloud, het probleem van de explosief stijgende communicatiekosten in hun onderneming in één klap is opgelost. Verder zijn er nog verbluffend veel argeloze telecomgebruikers die denken dat providers altijd het beste met hun klanten voorhebben. Het afronden van mobiele telefoongesprekken op hele minuten en het betalen voor klantenservice, dat komt toch niet meer voor? En een enkeling gelooft nog dat je bij Tele2 een kabelabonnement voor 5 euro kunt afsluiten. Tegen al deze goedgelovige mensen zou ik willen zeggen: dream on!

Fair use
Ook de tijd van het onbeperkte downloaden is voorbij. Vodafone Nederland maakt met ingang met 6 september het dataverbruik voor nieuwe klanten transparant. De zogenoemde fair-use policy, die bepaalde dat klanten met mobiel internet op hun telefoon niet meer dan tien keer het gemiddelde verbruik van alle gebruikers mochten overschrijden, wordt afgeschaft. Nieuwe mobiele databundels krijgen een volume van 250 MB of 1 GB, afhankelijk van het soort abonnement. De zakelijke klanten komen bij Vodafone in oktober aan de beurt.

Ook KPN broedt op plannen om de explosie van het mobiele dataverkeer – volgens Ericsson is er sprake van een wereldwijde verdrievoudiging in een jaar tijd – betaalbaar te houden. “Om de toekomstige groei in goede banen te kunnen leiden, is het noodzakelijk om de kosten en opbrengsten in balans te brengen. Daarom werkt KPN aan diverse nieuwe datapakketten die aansluiten bij de wensen en het gebruik van de verschillende typen dataklanten”, zo klonk het nog enigszins cryptisch bij de presentatie van de halfjaarcijfers. De geest is uit de fles…

]]> Wed, 18 Aug 2010 10:46:42 GMT <![CDATA[Push en pull]]>
Zoals Sir Winston Churchill zei bij het begin van de bombardementen op Londen: “Nu kan je als bestuurder twee dingen doen: onder de trap gaan zitten of er samen iets aan veranderen.” Deze figuurlijke keus tussen ‘zekerheid zoeken’ en ‘talent mobiliseren om te gaan vechten’ geldt ook voor de volgende regering. Die kan tot sint-juttemis gaan zitten plannen wat het beleid moet zijn en welke bezuinigingen ze kunnen doorvoeren. Het zou beter zijn als ze aangaven welke toekomst­richting we op moeten om uit dit stormgebied te komen.

Postindustrieel tijdperk
Alleen als je snapt wat er aan de hand is in deze postindustriële network-connected age, kun je de goede koers kiezen. Door het gebruik van ICT-netwerken zijn allerlei aannames over de productie van goederen en diensten ongeldig geworden. Het is niet meer zo dat we alleen in het Westen de kennis en het vakmanschap hebben om die zaken te ontwerpen en dat we die nieuwe producten dan jarenlang kunnen fabriceren en distribueren. Via netwerken en waardeketens is al die kennis binnen korte tijd overal beschikbaar.

General Electric, BASF en Siemens kunnen bij de Chinese president nog zo klagen dat hun waarde­volle industriële knowhow wordt gejat, maar dat is niet te stoppen. Kennis verspreidt zich snel en verliest ook snel zijn waarde als differentiator. Opleidingen en scholingen die vroeger voor de rest van je leven bruikbaar waren, zijn nu in korte tijd al weer verouderd. Daardoor is het ook niet meer zo dat deskundigen van tevoren weten wat voor anderen goed is. De return on assets (RoA) van grote bedrijven overal ter wereld is al jaren aan het dalen. Het uitbesteden van niet-kernonderdelen en het extern inkopen van innovaties zijn de antwoorden van de multinationals – zie de voor de politiek onverwachte situatie rond Organon.

En nu zult u wel denken: ‘maar mijn vaardigheden zijn uniek en ons land heeft een florerende kenniseconomie.’ Helaas hebben we hier bijna niets, dat ze niet ergens anders ook hebben. Voor u zijn er elders nog 12.000 anderen die uw werk waarschijnlijk beter doen en die via internet zo aan de slag kunnen. Het middenkader voelt die druk, wat zich bij de verkiezingen uitte als onvrede.

The power of pull
Er is een uitweg uit deze situatie, maar daarvoor moeten we de dingen in een ander licht gaan zien. Lees daarover The power of pull, door John Hagel, John Seely Brown en Lang Davison. Volgens hen is het tijd om over te schakelen van een pusheconomie naar een pulleconomie. In een pusheconomie weten bedrijven al wat klanten straks willen, ontwikkelen daar nieuwe producten voor en zetten deze af. In een pulleconomie daarentegen proberen bedrijven aantrekkelijk te zijn, zodat ze topdeelnemers kunnen werven voor hun innovatie- en ontwikkelgroepen. Die denktanks lossen dan samen onverwachte problemen op. Ze onderscheiden zich doordat ze zo ongekend snel dingen steeds opnieuw verbeteren en via netwerken steeds blijven leren over alles om hen heen, dat de concurrentie ze nooit meer kan inhalen. Kleine bedrijven die snel kunnen reageren en opschalen zijn daar goed in.

Gelukkig heeft ons land met SURF een van de best aangesloten kennisinfrastructuren van de wereld om zulke ‘aantrekkende’ groepen mensen te accommoderen. Daarin investeren is dus niet alleen iets voor de ICT-sector, het is cruciaal voor de toekomst van ons land. Zo kan de komende regering ons land weer een stuk stormbestendiger maken.

Jaap van Till, Kaapvaarder


]]> Wed, 18 Aug 2010 10:41:40 GMT <![CDATA[Kassabon]]>
Voor telecommunicatiediensten gaat deze vlieger vaak niet op! Ten eerste is de hoogte van de rekening vooraf bijna niet te voorspellen. En ten tweede kunnen de facturen zo ingewikkeld in elkaar zitten dat controle een hele toer is. Natuurlijk zal de ICT-beheerder of een inkoper proberen zo voordelig mogelijke abonnementen af te sluiten. Maar ondanks die inspanning blijven telecomfacturen voor de organisaties vaak moeilijk te controleren. Nog moeilijker is het om te controleren er wel volgens de gemaakte contractafspraken gefactureerd wordt.

Blijkbaar hebben we zoveel vertrouwen in onze leveranciers dat we er zeker van zijn dat hun facturen kloppen. Het tegenovergestelde is echter een feit. Wanneer we de ‘kassabonnen’ van onze leveranciers eens nauwkeurig zouden nalopen, zal blijken dat er toch met regelmaat iets niet helemaal klopt. Fouten maken is natuurlijk menselijk en complexe telecomdiensten, gecombineerd met allerlei eerder gemaakte afspraken die van het standaardcontract afwijken, zijn niet altijd eenvoudig te verwerken. Toch controleren niet veel organisaties hun facturen.

Dat is toch eigenlijk vreemd? We besteden zoveel tijd aan budgetteren, inkopen en contractonderhandelingen voor allerlei zaken, maar zodra het over telecomkosten gaat lijken we te accepteren dat er geen of nauwelijks controle mogelijk is.

Ik durf het bijna niet te vragen, maar...
Om de zaak nog complexer te maken: er zijn ook organisaties die niet precies weten welke telecomdiensten ze afnemen of voor welk doel deze gebruikt worden. In de praktijk blijkt dat je, na een grondige inventarisatie en analyse van alle aansluitingen, abonnementen en contracten, al snel meer dan tien procent kunt besparen door onnodige of ongebruikte diensten op te zeggen.

De ervaring leert dat dit voor een aantal grote en middelgrote organisaties een aanzienlijke besparing oplevert. Maar omdat deze controle in de huidige situatie bijna niet goed is uit te voeren, wordt er vaak alleen gekeken of de factuur ongeveer overeenkomt met de vorige.

Ik durf het bijna niet te zeggen, maar zo moeilijk kan het toch niet zijn? We houden tegenwoordig alles bij. Elke organisatie beschikt wel over meerdere grote en kleine databases met informatie over van alles en nog wat. We proberen met man en macht gegevens uit verschillende databases aan elkaar te koppelen, behalve als het over telecommunicatie gaat. Dat is toch vreemd, of niet soms?

De verschuiving van telecommunicatie naar ICT-diensten heeft er volgens mij toe geleid dat er veel te weinig aandacht is voor dit deel van de ICT-dienstverlening. Binnen veel IT-afdelingen is er daarom te weinig kennis van de telecommunicatiemarkt en de tools die daar beschikbaar zijn.

Vier componenten
Het controleren van de ontvangen facturen is in principe helemaal niet zo moeilijk. Natuurlijk zijn ze veel omvangrijker en complexer dan de kassabon bij de supermarkt, maar het basisprincipe blijft gelijk. In grote lijnen bestaan telecomkosten uit vier componenten: a) contractuele afspraken met de leverancier, b) de kosten en het gebruik van assets zoals end-user devices (EUD’s), verbindingen, abonnementen enzovoort, c) periodieke vaste kosten en d) periodieke variabele kosten zoals het aantal tikken of het aantal verbruikte MB’s aan data. Er zijn tegenwoordig uitermate goede tools beschikbaar die, indien goed ingericht, uitstekend gebruikt kunnen worden om de kassabon van de telecomleverancier te verwerken. Door de inzet van dergelijke middelen krijgt een organisatie controle over en inzicht in de telecomkosten. De rapportages wijzen je snel op eventuele fouten en op overbodige of ongebruikte voorzieningen die kunnen worden opgezegd.

Omdat een tool voor telecom expense management (TEM) uiteindelijk geld oplevert, is de nodige investering vrij beperkt. En dan is het controleren van je telecomfacturen inderdaad even eenvoudig als het lezen van een kassabon.


]]> Wed, 18 Aug 2010 10:38:40 GMT <![CDATA[Zomerdip]]> De najaarsdip is inmiddels zo ongeveer erkend, in kaart gebracht en voorzien van een rationele verklaring: tekort aan licht, te veel binnen zitten en te weinig activiteiten. Heel anders zit het met de zomer. Er is een overvloed aan licht, mensen gaan veel naar buiten en 'het grote genieten' kan beginnen. Desondanks krijgt Sensoor, de voormalige SOS Telefonische Hulpdienst, jaarlijks maar liefst zo'n 230.000 hulpverzoeken van mensen die last hebben van een zomerdip. "Deze mensen hebben doorgaans al problemen, maar door de warmte slapen ze slecht en gaan ze liggen piekeren over hun situatie", aldus de opgewekte woordvoerder in de ochtendkrant. Ook op de beurs kent men het fenomeen zomerdip. 'Vrouwen bloot, handel dood', zo luidt een bekende beurswijsheid. Het ergste gepieker in de ICT-branche lijkt gelukkig voorbij nu een voorzichtig herstel zich aandient. Desondanks waarschuwt ICT~Office het beoogde minderheidskabinet vooral niet te bezuinigen op innovatie. Voor het eerst sinds de start van de ICT~Kwartaalmonitor constateert de brancheorganisatie namelijk dat de omzet van ICT-bedrijven in Nederland gemiddeld gelijk is gebleven. Dit laat onverlet dat twee derde van de ICT-bedrijven momenteel nog onder het omzetniveau zit van voor de economische recessie. Het merendeel van de respondenten verwacht dan ook dat de economie slechts marginaal zal groeien. De dubbele dip ligt ook nog steeds op de loer. De verwachte vraag naar telecom- en internetdiensten zal het komende kwartaal gelijk blijven in vergelijking met dezelfde periode vorig jaar. De ICT Barometer van Ernst & Young daarentegen wijst op zwaar weer: de ICT-sector zit duidelijk in een dip. De ICT Indicator daalt van 104 naar 81 en bereikt daarmee het niveau van december 2009. Hoewel de ICT Indicator in mei nog een aanzienlijke stijging vertoonde, is de voorspelling dat de index in de komende twaalf maanden nauwelijks boven de 100 punten zal komen. De overheid zal naar verwachting minder investeren in hard- en software. Op alle fronten moeten de zeilen worden bijgezet. De onderzoekers raden ICT-bedrijven aan hun prijsbeleid en de creativiteit in hun dienstverlening scherp onder de loep te nemen. Makkelijker gezegd dan gedaan. Neem een voorbeeld aan Apple. Het bedrijf verkocht het afgelopen kwartaal, dat werd afgesloten op 26 juni, 3,47 miljoen Macs, 8,4 miljoen iPhones en 9,41 miljoen iPods. De nieuwe iPad was goed voor 3,27 miljoen dollar aan omzet. De kwartaalwinst steeg met 78 procent. Ondanks Antennagate wijst niets in Cupertino op een zomerdip.

]]> Sat, 14 Aug 2010 00:38:08 GMT <![CDATA[Censuurknop]]> Als het aan minister Ernst Hirsch Ballin ligt, gaan we terug naar de jaren vijftig van de vorige eeuw toen alle burgers nog gehoorzaam waren en de oprichters van Geen Stijl nog geboren moesten worden. De overijverige, maar nog steeds demissionaire minister van justitie heeft het zomerreces benut om een controversieel wetsvoorstel voor te bereiden. Tegelijkertijd verzamelde hij munitie voor een strafrechtelijk verbod op extreem gewelddadig beeldmateriaal dat vooral in games, films en op internetsites zou voorkomen. Beelden van seksueel geweld en happy slapping op YouTube zijn wat Hirsch Ballin betreft voortaan taboe. Daar valt veel voor te zeggen, maar een gemiddelde aflevering van het achtuur- of jeugdjournaal is tegenwoordig ook niet echt geweldloos. Zelf heb ik deze vakantie veel gelezen. Hoewel ik geen fan ben van detectives, lazen de ruim 500 pagina’s van Mannen die vrouwen haten uit de Millennium-reeks van Stieg Larsson lekker weg. Een van de hoofdpersonen Lisbeth Salander, een jonge, gecompliceerde, intelligente vrouw met zwartgeverfd haar, piercings en tatoeages toonde zich een uitermate goede hacker. Maar daar heeft Hirsch Ballin geen boodschap aan. Iemand die niet-openbare gegevens zonder toestemming uit een computer overneemt, wordt voortaan dus strafbaar. Ook het helen van computergegevens wordt strafbaar. Criminelen die digitaal gestolen informatie, zoals wachtwoorden, doorsluizen aan derden zijn nu niet strafbaar omdat deze informatie juridisch gezien geen ‘goed’ is. Het wetsvoorstel brengt daar dus terecht verandering in. Maar er zit een addertje onder het gras. Als klap op de vuurpijl wil de minister de officier van justitie de bevoegdheid geven om strafbare informatie van internet te laten verwijderen, zonder tussenkomst van de rechter! Een soort internet kill switch. Met een dwangsom kan hij zijn bevel kracht bij zetten. Bits of Freedom (www.bitsoffreedom.nl), volgens eigen zeggen beschermer van onze digitale burgerrechten, was er dan ook terecht als de kippen bij om grote bezwaren te formuleren tegen dit rampzalige voorstel. Weg met die censuurknop! Een groot aantal internetproviders werkt overigens al vrijwillig volgens de zogeheten notice and take down-gedragscode. Daarbij verwijderen ze zelf gegevens als overduidelijk is dat die informatie onrechtmatig of strafbaar is. Een kanttekening is hier op zijn plaats. De overheid meet namelijk met twee maten. De belastinginspecteur mag immers zijn onrechtmatig verkregen bewijs gewoon gebruiken voor de belastingheffing, tenzij hij, vrij vertaald, de onrechtmatigheid heeft geïnitieerd of gefaciliteerd. En probeer dat als gewone burger maar eens te bewijzen…
 

]]> Tue, 10 Aug 2010 09:09:06 GMT <![CDATA[Best effort]]> Live streaming blijft behelpen. Op onze salesafdeling stond het al 2-0 voor Oranje, terwijl men er in de directiekamer pas twee minuten later achter kwam dat Dirk Kuyt had gescoord tegen Denemarken. Maar er is hoop.

Streaming video via internet op tv of pc is nog altijd een best effort dienst: je hebt als gebruiker geen garantie dat de beelden op tijd en zonder kwaliteitsverlies op het scherm verschijnen. Voor telecombedrijven is dit een dilemma: investeren in bandbreedte om de kwaliteit te verbeteren kost veel geld, maar levert onvoldoende op. TNO-experts ontwikkelden een methode om on-demand video te distribueren die efficiënter is en meer waarde creëert. TNO deed dat in een consortium met operators KPN, BT, Telefónica, France Telecom en Deutsche Telekom, het Belgische onderzoeksinstituut IBBT en de Universiteit van Zaragoza.

Quality of service
Het project RUBENS (Re-thinking the Use of Broadband Access for Experience Optimized Networks and Services) stond onder leiding van Alcatel-Lucent. “We hebben voor een totaal andere benadering gekozen dan tot nog toe gebruikelijk was”, vertellen Pieter Nooren en Kamal Ahmed, twee van de twaalf TNO'ers die aan het project meewerkten. “Om video in goede kwaliteit bij de gebruiker af te leveren, gaan telco's gewoonlijk uit van de techniek. Het klassieke sleutelwoord hierbij is quality of service (QoS): zijn er geen storende blokjes in beeld? Is het geluid in orde? Wij hebben een stuk breder gekeken vanuit de verwachtingen van de eindgebruiker. Die moet kunnen bepalen wat hij of zij wil zien, op welk tijdstip en in welke kwaliteit, kortom de totale gebruikerservaring. We hebben gezocht naar de optimale balans tussen techniek en deze quality of experience.”

Caching
De kern van de oplossing die TNO ontwikkelde, is meer intelligentie in het netwerk inbouwen. In de traditionele over the top distributie van on-demand video, zoals bij YouTube, weet het netwerk niet dat het video transporteert en al helemaal niet welke. Voor het netwerk is YouTube één van de vele toepassingen op het internet. In de RUBENS-aanpak zijn toepassing en netwerk samen verantwoordelijk voor de kwaliteit, weet het netwerk om welke content het gaat en kan het de kwaliteit voor de eindgebruiker garanderen. Dat betekent een betere gebruikerservaring voor de klant en voor de operator is er geld te verdienen aan kwalitatief hoogwaardige video. “Wat we hebben gedaan is video content zoals nieuws, sport en films opsplitsen in fragmenten, zoals nieuwsitems en scènes. Gebruikers geven hun voorkeuren op en zo ontstaan persoonlijke profielen: nieuws met nadruk op binnenland, of een sportuitzending met veel buitenlands voetbal. Door op strategische plekken in het netwerk content op te slaan, oftewel caching, wordt het mogelijk gevraagde videobeelden op het gewenste moment en in de gewenste kwaliteit te streamen naar de klant.”

Nieuwe architectuur
TNO heeft deze benadering uitgebreid besproken met omroepen en andere partijen uit de content waardeketen, zoals NPO, EO, RTL Nederland, Philips en Jet-Stream om te bepalen waar voor hen de toegevoegde waarde van de RUBENS-aanpak zit. In de RUBENS Content Delivery Network-architectuur kiest de klant wat hij wil zien, hoe laat en in welke kwaliteit. Het netwerk kijkt vervolgens of dit mogelijk is en meldt zo nodig terug dat de klant de video nu in gewone kwaliteit kan krijgen, of pas kan zien over tien minuten maar dan in high definition kwaliteit. Nooren en Ahmed: “De keuzevrijheid wordt veel groter voor de klant. Nu kan het netwerk iets wel of niet transporteren, afhankelijk van de netwerkbelasting op dat moment. De combinatie tussen transport en caching biedt daarentegen veel meer mogelijkheden. Achter deze methode hebben we een compleet nieuwe architectuur gebouwd. Het is aan de operators dit te gaan toepassen, maar de oplossing ligt er.”

Een kanttekening is hier op zijn plaats. “De Y-Generatie, de jongeren die zijn geboren tussen grofweg 1975 en 2000, kiezen vooral op basis van beschikbaarheid en gemak het communicatiemiddel”, zo valt te lezen in het boek De Y-Generatie en het bedrijfsnetwerk, uitgegeven door NiVo network architects. Kwaliteit van het gesprek of van het communicatiekanaal is van ondergeschikt belang. Zolang je elkaar maar op een snelle en makkelijke manier kan bereiken, mag de kwaliteit laag zijn. Soms is best effort dus goed genoeg...


Bron: Nieuwsbrief TNO, nummer 2, 2010. Lees het bericht ook hier.
 

]]> Mon, 05 Jul 2010 09:25:22 GMT <![CDATA[Telefonienummers]]> Neen, ik bedoel niet 'telefoonnummers', dat is een verouderd begrip dat nog uit de tijd stamt dat niet een persoon, maar een Toestel der PTT op een bepaalde fysieke plek werd gebeld. Dat was zwart en hing in de gang op vrij grote hoogte en wel zo dat het buiten bereik der argeloze kinderen hing en je staande, dus een serieuze houding aannemende, een belangrijk gesprek kon voeren. Dat Toestel had een adres in het netwerk, bestaande uit een nummer binnen een lokaal net, wat vroeger gratis was, en een kengetal, stadsnummer, beginnend met een 0 of K op oude kiesschijven. Drukte je die nul in, dan wist het netwerk dat je interlokaal ging bellen. En dat was niet gratis. Naar het buitenland bellen was helemaal doodeng. In ons land moest, en moet je nog steeds, je dan 00 intoetsen en dan het landennummer, voor Nederland zelf 31.

Klunzigheid
Waarom vertel ik dit? Omdat mensen nog steeds Oostblokachtig van binnen naar buiten denken. Ze geven je als bezoeker een viercijferig intern nummer als je ze wilt bellen. En op bijvoorbeeld bestelauto’s in grote steden staat alleen het lokale telefoonnummer. Hoe moeten klanten je dan bereiken als je buiten de stad rijdt? Of even erg, het kengetal + telefoonnummer op een vrachtwagen 0345 – 6789012 die door heel Europa rijdt. Moet je het landnummer dan raden of zo? Sterker nog, veel mensen weten niet hun eigen landnummer, want dat bellen ze toch nooit. Darwin zal vast zijn werk in deze gevallen doen, maar ik vind het erg sneu dat ik bijna op alle visitekaartjes, sorry businesscards, het telefonienummer, het nummer van het bedrijf of persoon, fout of klunzig zie genoteerd. Ik bespaar u de vele foute varianten en waarom die tot nodeloze problemen en dus tot niet-bereikbaarheid leiden.

Correct
Volgens mij is de enige juiste vorm voor kaartjes en briefpapier, maar ook om in te toesten in uw mobielje, etc: +31 (23) 4567890 voor een vast toestel en +31 (6) 78901234 voor een mobieltje. Die + is omdat in landen een verschillende keuze is gemaakt voor naar buitenland bellen. Het is niet overal 00. Dat cijfer tussen haakjes is de stads/area-code of het geeft mobiel bellen aan. Dan moeten we inderdaad maar leren dat je binnen het land daar een 0 voor moet zetten. En dat als je binnen het bedrijf belt, je de laatste drie, vier of vijf cijfers kan gebruiken. Dit format is volgens mij het juiste om het vooral mensen van buiten naar binnen mogelijk te kunnen maken om je te kunnen bereiken. En daar zijn die praatijzers toch voor nietwaar?

PS: Heb je op je mobieltje al een ICE-nummer ingevoerd? Dat wil zeggen ‘Notify In Case of Emergency’. Dan kunnen mensen die je op apegapen liggend vinden, met jouw mobieltje je geliefden waarschuwen. En om via hen jou te kunnen identificeren, plus vitale medische info over je te kunnen krijgen. Ook dit kan tijdverlies, zoeken en leed besparen.

Jaap van Till

]]> Thu, 01 Jul 2010 12:19:21 GMT <![CDATA[Naar de haaien...]]>
“De overheid is en blijft een geldharker. Politici zijn pluche­plakkers en de euro is van marsepein. We staan aan de vooravond van een Europese nachtmerrie. Is het geen veeg teken dat Mark Rutte pal na zijn historische verkiezingsoverwinning zijn twee duimen omhoog stak? Waar hebben we dat eerder gezien? Het ontbreekt ons aan ICT-daadkracht. Communicatietechnologie is meer technologie dan communicatie. Jullie sector denkt te weinig out of the box. We leven in het tijdperk van de soundbites en alles is zogenaamd nieuws”, zo fulmineerde Bol.

Gold-digger
Inderdaad, als gold-digger Yolanthe een tattoo laat plaatsen op een intieme plek, begint iedereen in Nederland dit ‘nieuwsfeit’ te twitteren, met als gevolg dat alle servers beginnen te knetteren. Op dat moment zwemt de fail whale vrolijk mijn Mac binnen. In mijn beleving had een grimmige haai hier beter op zijn plaats geweest. De walvis meldt dan: “Twitter is over capacity, too many tweets, please wait a moment and try again.” Twitter kampt dus met een capaciteitsprobleem, net als de NOS, T-Mobile en vele andere providers en websites.

Dat is niet zo gek als we de cijfers van Cisco’s Visual Networking Index mogen geloven. In 2014 zal video 91 procent van het consumenten-IP-verkeer voor zijn rekening nemen. Het mobiele dataverkeer op aarde zal met een factor 39 toenemen tussen 2009 en 2014. In 2014 zal de maandelijkse hoeveelheid IP-verkeer gelijk staan aan de inhoud van 11,8 miljard dvd’s, 15,7 biljoen mp3-bestanden of 295 biljard sms-berichten. Overigens zijn er simpele zielen onder ons die serieus geloven dat we 2014 niet eens halen. Volgens hen zijn we in 2012 allang naar de haaien. Maar dat terzijde.

Oranje
Uitzending Gemist is momenteel een van de zwaarst belaste internetsites van Nederland. Tussen de 10.000 en 20.000 mensen zijn op een gemiddelde avond datastreams aan het binnenhalen en ze nemen daarbij een totale bandbreedte van 10 gigabyte af. Dat gaat meestal goed. Live streaming daarentegen blijft behelpen. Op onze salesafdeling stond het al 2-0 voor Oranje, terwijl men er in de directiekamer pas twee minuten later achter kwam dat Dirk Kuyt had gescoord tegen Denemarken. Gaan we echt naar de haaien? Geef uw mening via de poll op deze site.

]]> Thu, 24 Jun 2010 15:10:50 GMT <![CDATA[iPorn]]> de speciale iPadsite van omroep Het Gesprek. Ook nieuws, blogs, sport en porno zien er veel beter uit op een tabletcomputer.

Steve Jobs wil met dat laatste niets te maken hebben, maar ik verdenk hem ervan binnenkort met een betaald sekskanaal te komen: iPorn. Amerikanen zijn erg preuts, maar ondertussen gaat daardoor bij hen wel de omzet omhoog. De iPads zijn intussen niet aan te slepen in zowel de VS als de paar andere landen waar ze nu verkocht worden. De verkoop gaat nog sneller dan bij de iPhone! Welke consequenties heeft het voor de netwerkbranche dat deze smartphones en tabletcomputers zo’n gigasucces boeken met hun vele duizenden apps en met de online muziek- en filmwinkel iTunes?

Zoals ik al eerder schreef, berichtte Morgan Stanley onlangs over de enorme groei van het dataverkeer op de mobiele netten die wordt veroorzaakt door applicaties en diensten voor het mobiele web. Operators zoals AT&T in de VS en T-Mobile in Nederland zijn als door de bliksem getroffen door de hoeveelheid verkeer die de iPhonegebruikers genereren. Daar komen de beeldtransmissies van de iPad nu ook nog eens bij. Het verkeer overstijgt de verwachtingen met vele ordes van grootte. De operators worden nu dus geconfronteerd met congestie en storingen in onder andere hun 3G-netten omdat de netwerken hier en daar vastlopen.

Mentale blokkades
Is dat erg? Moeten ze daar zo ontevreden over doen en beginnen te ruziën over netneutraliteit of over de onzekerheid van de RoI’s op de nodige hoge investeringen? Volgens mij niet. Heeft u ooit bierbrouwers horen klagen als er plotseling heel veel gedronken wordt? Ze mogen blij zijn. Na de uitrol van breedbandinternet en de gold rush van de mobieltjes komt er nu een derde vraaglawine in de telecombranche op gang: mobiele datacom. Niks mis mee. Om erop in te haken moeten bedrijven nog minstens drie mentale blokkades doorbreken.
  1. ‘Mobiele datacom heeft geen consequenties voor de vaste infrastructuur.’ Jazeker wel. Mobiele operators zijn al bezig aan een grote investeringsslag om meer glas naar hun basisstations en zendtorens te trekken. En wat nog heftiger is: op bedrijventerreinen, in gebouwen en kantoren zullen de glasvezelkabels ook dichter bij de gebruikers worden gebracht.

    2.  

  2. ‘Hé, nu kunnen we vast een hoop winstgevende toegevoegdewaardediensten aanbieden op het netwerk.’ Zelfs ABN AMRO heeft daar recentelijk bij operators op aangedrongen, “anders zullen die zich degraderen tot een doorgeefluik van diensten.” Nou, vergeet het gerust. De iPhone en iPad zijn nu juist zo succesvol omdat ze de applicaties (op het toestel) en de diensten (ergens in de cloud) bevrijden uit de wurggreep van de netwerkboeren. En reken maar dat Apple zijn eigen mediadiensten gaat verspreiden!

    3.  

  3. ‘Wat een mooi ding, die iPad. Straks kunnen we ook goedkopere en betere versies van andere leveranciers gaan verkopen.” Nee dus. Er komt inderdaad een tablettentsunami van lookalikes aan, maar wat men daarbij vergeet is dat iPhones en iPads een soort paddenstoelen zijn. Ze zijn slechts de uitgroeisels op een ondergronds netwerk van schimmeldraden, het mycelium, en in hun geval is dat een distributienetwerk voor apps, services en iTunescontent.
Verreweg het belangrijkste is dat de iPad een soort vet coole magie uitstraalt. Mensen die rondlopen met zo’n ding dat is aangesloten op WiFi of 3G, gaan zich heel anders gedragen. Al was het maar omdat je net kunt doen alsof je naar de gesprekken van je huisgenoten luistert terwijl je met de iPad op schoot op de bank zit. Dat is een nieuwe lifestyle – niet die van de hippies uit de zeventiger jaren, maar die van de online ippies. Let maar eens op.

Jaap van Till, overjarige ippie]]> Thu, 24 Jun 2010 15:01:50 GMT <![CDATA[Neelie]]>
Voor zo’n internationaal bedrijf is de eenwording van de Europese markt natuurlijk een uitkomst. Stel je voor dat er een einde komt aan die dure roamingkosten... Ik zie het al voor me: bellen vanuit Italië kost net zoveel als een nationaal gesprek, wat een opluchting zou dat zijn! Met de uitwisseling van gegevens binnen één Europa is natuurlijk ook van alles mogelijk. Als ik dan bijvoorbeeld in Frankrijk medische hulp nodig heb, zoekt de arts gewoon even mijn gegevens op met het Europees medisch paspoort.

Voorlopig is dat nog allemaal toekomstmuziek. Zelfs in Nederland lukt het al niet om alles te digitaliseren. Denk maar aan het elektronisch patiëntendossier of de invoering van de OV-chipkaart. Wat een tijd en investeringen kost het niet om de zaak technisch rond te krijgen. Nu moet dat allemaal nog eens in Europees verband! Begrijp me niet verkeerd: ik zie het helemaal zitten, maar het wordt nog een hele toer. We zullen flink moeten investeren om dit voor elkaar te boksen, nog afgezien van de organisatorische en politieke problemen die men moet overwinnen.

R&D
Volgens onderzoek van de Europese Commissie moet er fors worden geïnvesteerd in research and development. Blijkbaar blijft Europa hierin behoorlijk achter op andere werelddelen. Als ik terugdenk aan mijn eerste internetmodem, moet ik zeggen dat we in ieder geval een heel eind zijn gekomen. Veel mensen kunnen nu tijd- en plaatsonafhankelijk werken. Toch is het nog steeds vaak sneller en betrouwbaarder om vanuit mijn eigen kantoor te werken dan om via een internet- of VPN-verbinding mijn gegevens te benaderen. Als we zulke remote verbindingen net zo goed maken als die op kantoor, kunnen we veel meer centraliseren. Die ontwikkeling is nog in volle gang en het einde is gelukkig nog niet in zicht.

Vergelijken we de Nederlandse ICT-voorzieningen met die in onze buurlanden, dan komen we lang niet als beste uit de bus. We doen het natuurlijk niet slecht, maar er is zeker ruimte voor verbetering. De mensen moeten eerst vertrouwen krijgen in de voorzieningen. Het internet moet nog veel veiliger worden voordat we onze vertrouwelijke gegevens er echt overheen durven sturen. Politici werken dus aan één Europese markt, maar voor criminelen is die er allang. Nog niet zo lang geleden werd de bankpas van mijn echtgenote geskimd, waarna er via Spanje een pijnlijk bedrag van onze rekening werd afgeschreven. Zoiets wordt wel netjes opgelost, maar toch is er nog veel te doen om dergelijke voorzieningen veilig en betrouwbaar te maken.

100 Mbps
Het rapport van Kroes toont ons een toekomst waarin internationale informatie-uitwisseling plaatsvindt en waarin de kosten voor de voorzieningen niet stijgen als we de grens over gaan. Als Kroes haar zin krijgt, hebben we in de toekomst bovendien allemaal een breedbandverbinding thuis van minstens 30 Mbps. Meer dan de helft van de Europeanen zou in 2020 zelfs over 100 Mbps moeten beschikken. Het lijkt nu allemaal nog onbetaalbaar, maar als er straks een glasvezeltje in elke woning komt… wie weet waar het dan eindigen zal?

Het zal veel tijd en geld kosten, maar als het goed is levert het ook veel op. De Europese Commissie vindt deze ontwikkelingen noodzakelijk voor het bevorderen van de economische groei in Europa. Digitalisering zorgt voor een toename van het aantal nieuwe banen, maar zou ook het sociale en maatschappelijke welzijn van de burgers bevorderen. We praten nu over ontwikkelingen die er nog niet zijn, maar die er wel moeten komen. Het plan van de Commissie omvat in totaal zeven gebieden die de komende vijf jaar prioriteit moeten krijgen. Ik ben heel benieuwd hoe dit verder gaat. Wie geïnteresseerd is kan de tekst van de toespraak en de bijbehorende documenten allemaal terugvinden op de website van de Europese Unie.

]]> Thu, 24 Jun 2010 14:56:29 GMT